I CAN DO IT!

‘How I did it’ books give me a sinking feeling

The poolside is twice as pleasurable this year because swimming is so much more enjoyable. The credit goes to pioneers of new methods of swimming instruction, Steven Shaw and Terry Laughlin. In my experience, most swimming lessons are delivered by charming young Australians, excellent swimmers who have been at home in the water since they were young children. They regard those who flounder in the water with incomprehension. They say ‘watch me’ as they vanish towards the other end of the pool. But what bad swimmers need is to be taught to do the things good swimmers do naturally. Bad swimmers must overcome their fear of water and learn to balance and float.

The skills of being good at something and being good at teaching others to do it are completely different.

That lesson seems relevant to the pile of bad books by my deckchair. I have been skimming the clutch of recent guides to entrepreneurship. Most are spin-offs from television programmes. The message of all is that anyone can do it, which is indeed the title of two of these books. I do not know whether skill or luck was the more important contributor to the development of Coffee Republic, the success of mobile phone magnate Peter Jones, or of publisher Felix Dennis or the coups of property speculator Duncan Bannatyne. Nor do these authors know. But whether you are successful because you are skillful, like swimmer Mark Spitz, or successful because you are lucky, like a lottery winner, you can easily, and mistakenly, convince yourself that your own experience shows that anyone can do it. After all, anyone who is Mark Spitz can be an Olympic swimming champion, and anyone can be a lottery winner if they buy the right ticket. There is nothing to be learnt from memorising the banal tips provided by these books – aim to succeed, show determination, have a good idea, work hard.

John Paul Getty, asked for the secrets of his success, said it all: ‘Strike oil’. If you are looking for common characteristics of these successful entrepreneurs, you learn that none of them can write well and all of them are vain. I am sure you do not need to write well to succeed in business. Perhaps you need to be vain: or perhaps vanity is just a characteristic of the self-selected sample of entrepreneurs who write books about their experiences. Television finds an even more unrepresentative sample of those who have made it in business. Only a few entrepreneurs aspire to be movie stars. Fewer still commend themselves to producers as having star quality. The business people whose insights I value mostly think that business is complex, that there are few universal recipes for success, and explain that much of their time is spent gently coaxing the best from people. Such entrepreneurs do not make it onto the small screen. Those who appear on television are, of necessity, people with outsized personalities who exude confidence and possess a talent for one line answers. That is how Sir Alan Sugar and Donald Trump become the public face of business. It propagates the idea that the main quality required is aggression. This emphasis is misleading for those who want to go into business, and reinforces the prejudices of those who are instinctively hostile to it. Perhaps I am too hard on these books about entrepreneurship. If you look at the reader reviews on Amazon, you find touching public expressions of gratitude for the inspiration people say they have found in them. This is the role such books can play. No one can seriously imagine that by reading the memoirs of a sporting hero they will learn how to be good at football. But some kids who read these books may be fired with ambition to succeed at football, or in life. The mistake both authors and publishers of business books make is to confuse a book about ‘what I did’ with a book about ‘how to do it’. The result gives us insight from someone’s biography only accidentally and has little to offer in terms of useful advice. The skills of the coach are not the same as the skills of the practitioner. That is true in both the pool and the boardroom.

© John Kay

Të uroj - Victor Hugo

Pikë së pari, të uroj dashuri. Dhe duke dashur, uroj të të duan. Por nëse kjo nuk ndodh, atëherë tregohu i shkathët për të harruar. Dhe pasi të kesh harruar, uroj të mos pendohesh.

Uroj vërtetë që kjo mos të të ndodhë, por nëse ndodh dhe ti harron, shpresoj të mos zhytesh në dëshpërim.

Të uroj të kesh shumë miq. Edhe nëse ata janë të këqinj ose të parëndësishëm. Uroj të kesh miq të guximshëm dhe të vërtetë. Dhe uroj që një prej tyre të jetë më i besueshmi.

Por sepse jeta është në këtë mënyrë që është, të uroj armiq. As shumë, por as pak. Një numër i ndërmjetëm, që të të bëjë të pyesësh veten për të vërtetat dhe siguritë e tua. Dhe le të jetë mes tyre njëri që do jetë i drejtë, që të mos ndihesh kurrë i sigurtë në idetë e tua.
Uroj të jesh i dobishëm, por jo i pazëvendësueshëm. Dhe në momentet e tua më të këqija, kur të mos kesh asgjë, ajo dobishmëri të të mbajë në këmbë.

Në proporcion me të, të uroj të jesh tolerant. Jo me ata që bëjnë gabime të vogla, sepse kjo është shumë e thjeshtë, por me ata që bëjnë gabime të mëdha, të cilat nuk mund të zhbëhen. Përdore mirë tolerancën tënde që të bëhesh shembull për të tjerët.

Uroj që kur të jesh i ri, të mos rritesh shpejt. Dhe atëherë kur të jesh rritur, mos këmbëngul të jesh sërish i vogël. Dhe kur të plakesh, mos u dëshpëro. Sepse çdo moshë ka kënaqësitë dhe dhembjet e veta, dhe ne kemi nevojë për të dyja këto në jetë.

Gjithashtu, uroj të jesh i mërzitur, të paktën një ditë. Kështu në atë ditë do kuptosh se të qeshësh çdo ditë është mirë, të qeshësh shpesh është e mërzitshme dhe të qeshësh vazhdimisht është çmenduri.

Uroj që të zbulosh me shumë shpejtësi nga ajo që thashë më sipër, se në botë ka njerëz të palumtur, të depresionuar dhe të patrajtuar mirë.

Të uroj të përkëdhelësh një qen, të ushqesh një zog e të dëgjosh cicërimën e tij, që dëgjohet në mënyrë triumfuese çdo mëngjes. Sepse në këtë mënyrë, do ndihesh mirë, pa arsye.
Dhe pastaj, uroj të ujisësh një farë, sado e vogël qoftë ajo. Dhe të jesh dëshmitar i rritjes së saj, që të shohësh se sa jetë jeton një pemë.

Të uroj gjithashtu, të kesh pará, sepse duhet të jemi praktikë. Dhe të paktën, një herë në vit, t’i vendosësh përpara teje e të thuash “Këto janë të miat.”. Kështu, do kuptohet se kush zotëron kë.

Uroj që asnjë nga të dashurit e tu të mos vdesë. Por nëse disa prej tyre vdesin, uroj të qash pa pendesë dhe pa u ndjerë në faj për fjalët që kurrë nuk ua the apo gjërat që kurrë nuk i bëre për ta.

Së fundmi, nëse je mashkull, të uroj një femër të mirë përkrah, e nëse je femër, të uroj një mashkull të mirë. Dhe ta doni njëri – tjetrin nesër, dhe ditën pas të nesërmes. Dhe kur të dy të jeni të lodhur e të buzëqeshur, uroj të keni sërish dashuri për t’ja nisur ditës tjetër nga e para.

Nëse të ndodhin të gjitha këto, atëherë nuk të uroj asgjë më tepër se kaq.